فاتح

سخنرانی عبدالکریم سروش در نیوجرسی 
 
 بسم الله الرحمن الرحیم

محضر همه دوستان سلام عرض می‌کنم و خشنودم که مجددا توفیق یافته‌ام که در محضر شما حضور یابم. سنت حسنه ایست و آن این که هر چند گاهی از دوستان همدل و یاران موافق دعوت به عمل می‌آورند و مجلس گرمی ‌را می‌آرایند و دل‌های خداشناس و خداخوان را در کنار هم می‌نشانند. و همه محبت می‌کنند و به عرایض بنده که مقدمه ایست برای بحث‌های مهم تر و جدی تر گوش فرا می‌دهند.

در دوران طوفانی و پر تلاتمی‌ ‌زندگی می‌کنیم و ذهن همه ما مشغول حوادث خرد و درشت و تلخ و شیرینی است که در کشور ما رخ می‌دهد. برای همه ما پرسش‌های مهیب و فربه فراهم می‌آورد. و این به دلیل دغدغه ای است که نسبت به وطن داریم و تشویشی است که برای آینده احساس می‌کنیم و همچنین عشق و علاقه ای که نسبت به هموطنانمان داریم نمی‌توانیم دقیقه ای آسوده بمانیم و آن اندیشه‌ها را از دل بیرون برانیم.

حوادثی که در کشور ما می‌گذرد دو رویه دارد:  یک رویه عینی و عملی و خارجی و دومی‌ ‌رویه نظری و فکری. یعنی از جهتی اتفاقاتی است که بین ابدان می‌افتد، اجسام و آدمیان برخوردهایی پیدا می‌کنند. حکومت کسی را می‌نوازد و بالا می‌کشد و کسی را به زندان می‌افکند یا می‌کشد. این از یک سو اما از سوی دیگر جنگی است که بین ایده‌ها و اندیشه‌ها رخ داده است. بالاخره در این عالم که ایرانیان در آن ساکنند حوادث نظری هم رخ می‌دهد و پاره ای از اندیشه‌ها می‌کوشند پاره ای دیگر از اندیشه‌ها را از میدان خارج کنند. در واقع چند نوع طرز فکرند که با هم تصادف و تصادم می‌کنند و یکی می‌خواهد جا را بر دیگری تنگ بکند. آنچه را که بنده می‌خواهم عرض کنم متعلق به این حوزه دوم است. یعنی حوزه نظری کار.